[Fütüristika!] arşiv düzenlemesi için bakım çalışması yapmaktadır | [Futuristika!] is under maintenance

Maldoror’un ve Terayama’nın Şarkıları

Artık özür dilemeyecek, çünkü yaptıklarını affedilemez olmak için yaptı.

26′; Marudororu no uta / Les Chants de Maldoror; 1977, Shūji Tereyama.

Terayama Shūji, eriyerek başlamayı seviyor. Artık videonun sinemadan yaşlı olanaklarını geleneksel olarak yüzeyden ibaret sanmakla ezberden derin bulmak arasında kalmış da değil, zira 42 yaşında. Kelam mağaranın ağzına -gerekirse- ağ örer, yazı kapıyı açar, gerisi acemiliğine kalır ve acemiliğine duyduğu güven o denli mutlaktır ki, şimdiki zamanda olmakta olanı tarihin devamına değil üzerine yazar gibi film yapar.

1980’e dek, Japonya’da, bir şey yapmamanın yasaklanmasına aktivist bir tepki olarak seçilmiş pasifizmi de film deneyimiyle birlikte demlenecek. Quay Kardeşler gelmeden önce de sinemanın tek umudu bu çatışmaydı. İnsan dışı hayvanların iradeleri dışında kaydedilmelerine, belki işkence olarak duyumsadıkları sahnelerde habersiz-kendilerine benzemeye zorlanmalarına Quay sanatı yüz vermemektedir, çünkü bir şeyi göstermek için onun görüntüsünün hipergerçekçi bir atfına artık ihtiyaç duymayacak kadar kırılgan ve pervasızdır aslında; Terayama ise Lucien’i çok iyi anladığını düşünür, çünkü figüratif hayata ya da dile duyduğu sadakat kendisine miras kalmış bir haram para gibidir anavatanında. Bir sebeple ona ait olageldiğini duyuran ama bütün iradesini onu kaybetmeye adamak istediği o kan bağına karşı filmler yapar.  

Derken sinemanın sanatla haksız göbek bağını video pespayelikle keser. Yazı kâğıdı/ağacı ölmesi yasaklanmış bir zombiye dönüştürür; görsel izler bantın üzerinde yabancı işaretler gibi belirir. Çay demlemenin, kaynayan suyun içine kendiliğinden düşen bir yaprakla başladığı söylenir.

Dilin ona yaptıkları yüzünden hayattan af dileyen şiir, Terayama videolarında da kendine bu bağışlanma ekosistemiyle yer bulur. O kitabı herkes okudu, kimsenin aklına yazarından af dilemek için bir şey yapmak gelmedi. Film yapmak bu özür dileme fetişinin dışına çıkmanın yollarından biriydi halen; kimi şeylerin var olduğu yerde, senin varlığın, onlar olmamanın özrüne dönüşüyor. Video filmin ince derisini yüzüyor.

Artık özür dilemeyecek, çünkü yaptıklarını affedilemez olmak için yaptı. Lautréamont bununla bitirmişti, Terayama buradan başlıyor. Kimse yerküreyle üzerinde bir şeyin yürümesine izin verecek denli derin bir gönül bağı kurmuş değil. Kabul edin, üzerinizde bir şeyin yürümesi, en büyük korkunuz.

Her şey daha gerçekleşmeden geride kalıyor.

Giriş

Kullanıcı adı veya epostanızı giriniz