We are not our body. [A video prose]

We are not our body.

They taught us, tried to convinced being oceans, solaris, rivers, eclipse, they said we are Galapagos, that we were born on the wrong side of history, we were fifty years old, maybe younger, we were three and thirteen and we were Alaska, we were Anatolia with covers on our faces, we were our dead bodies waiting for crematorium, waiting for being washed by an Imam on a marble stone. We are falling trees, slipping on wet and heavy ground, we are falling heads, we are not able to carry them anymore, no constructions no gardens no rain no bridges no cars no streets no Maelström we are not them. Disciplined and punished, distracted and positioned, disordered points in a schema of archaeology, genealogy and ethics, they said we are objects of knowledge in this world of language, tied to our torturers without a move from the surfaces of our bodies, we were well trained in disciplinary methods, we were studies of oppression and utility, doctrines and distribution, food and water, hunger and thirsty. We were products of their art of machinery, we were bodies of their machineries of art, we were seen barely and merely in a map of detailed factories, barracks and barricades, and we were spaces in their maps of factories and barracks and barricades, entered bodies on their keys of keyboards. We watered our children from the water we took from our mothers, watered those who will not exist in the future never and anymore, we have been seen on undreamt of mirrors of disgrace and shame, we have seen us on unseen mirrors of grace and joy, we made these gods from our organic disturbance in madness, yes we created them in troubling materialized taxonomy. Then they sent us to surface and sent help to depth, we were here for a moment of twisted stylistic reason then were gone in a late twentieth century video scene, we have been laid down with lesions and scars, surgeries and processes, anatomy and biology, we have been told space and planets, satellites and moons, comets and airlessness, suffocation of existence. Nothing left. Deserted by monochromatic intelligence, reversed by shadows of continents, divided by customs bureau of spiritual manners and the ministry of foreign communication difficulties; we stood like the dead, we were silent like winters, the sky is made of Sukhois, enlightenment came from electronic counter measures, jammers like little jokes on wing tips, older brothers were old as Antonovs, bombed from a safe distance, while we stood like a god watered by a history untold in a body that does not exist under a head that is not being carried by a body with a head revolts against itself and the body.


Biz bedenlerimiz değiliz.

Bize öyle öğrettiler, okyanuslar, solaris, nehirler, tutulma olduğumuzu ikna etmeye çalıştılar, Galapagos’sunuz, tarihin yanlış tarafında doğdunuz dediler, elli yaşındaydık, belki de daha genç, üç ve on üçtük ve Alaska’ydık, yüzlerimiz kapalı Anadolu’yduk, krematoryumda bekleyen ölü bedenlerimizdik, mermer taş üzerinde bir İmam tarafından yıkanmayı bekleyenlerdik. Devrilen ağaçlarız, ıslak ve ağır zeminde kayıyoruz, yuvarlanan kelleleriz, artık hiçbirini taşımak mümkün değil, yapılar yok, bahçeler yok, yağmur yok, köprüler yok, otomobiller yok, sokaklar yok, Maelström yok, onlar değiliz. Disiplin edilmiş ve cezalandırılmışız, şaşırmış ve konumlandırılmışız, arkeolojinin, şecerenin ve etiğin şemasında düzensiz noktalarız, bizim bu dilden oluşan dünyada bilginin nesneleri olduğumuzu söylediler, işkencecilerimize bedenlerimizin yüzeyinde bir kıpırtı dahi olmadan bağlanmışız, hepimiz disiplin yöntemlerinde iyice eğitilmişiz, zulüm ve kamunun, doktrinler ve bölüşümün, gıdanın ve suyun, açlığın ve susuzluğun çalışmalarıydık. Onların makine sanatının ürünü, onların sanat makinelerinin organlarıydık, fabrikalarını, kışlalarını ve barikatlarını detaylıca gösteren haritalarında ancak ve sadece birer noktaydık, klavyelerindeki tuşlara girilmiş bedenlerdik. Çocuklarımızı analarımızdan aldığımız suyla suladık, gelecekte artık ve asla var olmayacakları suladık, rezalet ve utancın hayal edilmez aynalarında göründük, lütuf ve sevincin görülmez aynalarında suretimizi gördük, biz bu tanrıları deliliğimizin organik rahatsızlıklarından yaptık, evet biz onları rahatsızca cisim bulmuş taksonomiden yarattık. Sonra yüzeye gönderildik ve derine yardıma, bir an için burada çarpık üsluplu gerekçeydik, sonra bir anda yirminci yüzyıl sonu video sahnesinde belirdik, lezyon ve yaralarımızla, cerrahi ve tedaviyle, anatomi ve biyolojiyle yatırıldık, bize uzay ve gezegenler, uydular ve ay, kuyrukluyıldız ve havasızlık, mevcudiyetin boğuntusu anlatıldı. Hiçbir şey kalmadı. Monokromatik zeka tarafından terk edildik, kıtaların gölgesinde ters yüz edildik, ruhani işlerin gümrük büroları ve yabancılarla iletişim güçlükleri bakanlığı tarafından bölündük, öylece ölü gibi dikildik durduk, kış mevsimleri gibi sessizdik, gökyüzü Sukhoi’lerden oluşuyordu, elektronik karşı tedbirlerden parlama geldi, kilitleyiciler kanat uçlarında şirin şakalar gibi belirdi, ağabeylerimiz Antonov’ların yaşındaydı, güvenli mesafelerden bombalandık ve öylece durduk, kendisine ve bedenine isyan eden bir kafayla bir bedenin taşımadığı bir kafanın altında olmayan bir bedende anlatılmamış tarihçesinin harelendiği bir tanrı gibi.


Nous ne sommes pas notre corps.

Ils nous ont éduqués, ils ont essayé de nous convaincre d’être des océans, des solaris, des rivières, des éclipses, ils disaient que nous étions les Galapagos, que nous étions nés du mauvais côté de l’histoire, nous avions cinquante ans, peut-être moins, trois ou treize et nous étions l’Alaska, nous étions l’Anatolie avec nos visages couverts, nous étions nos corps morts qui attendaient pour le crématorium, qui attendaient d’être lavés par un imam sur une pierre de marbre. Nous faisons tomber les arbres, glissant sur un sol humide et brut, nous faisons tomber les têtes, nous ne sommes plus capables de les tenir, aucune construction, aucun jardin, aucune pluie, aucun pont, aucune rue, aucun Maelström, nous ne sommes aucun de ceux-là. Disciplinés et punis, dissipés et positionnés, nous étions des points désordonnés sur un schéma archéologique, sur une ligne généalogique et éthique, ils nous considéraient comme des objets de connaissance dans le monde du langage, attachés à nos tortionnaires sans un mouvement à la surface de nos corps, nous étions bien entraînés aux méthodes disciplinaires, nous étions des cas d’études pour l’oppression et l’utilité publique, pour les doctrines et les opérations de répartition, pour la nourriture et l’eau, la faim et la soif. Nous étions les produits de leur art de la machinerie, nous étions les corps de leurs machineries de l’art, on pouvait à peine nous discerner sur les plans détaillés d’usines, de casernes et de barricades, et nous étions des espaces sur leurs plans d’usines et de casernes et de barricades, des corps entrés sur les touches de leurs claviers. Nous arrosions nos enfants avec l’eau que nous avions de nos mères, nous arrosions ceux qui n’existeront jamais et jamais plus à l’avenir, on nous voyait sur les miroirs insoupçonnés de la honte et du déshonneur, nous nous sommes vus sur les miroirs invisibles de la grâce et de la joie, nous avons créé ces dieux à partir des troubles organiques de notre folie, oui nous les avons créés dans une taxonomie troublante et matérialisée. Ensuite, ils nous ont envoyés à la surface et ils ont envoyé de l’aide vers les profondeurs, nous étions là pour un instant à la raison stylistique difforme et puis nous nous sommes retrouvés dans une séquence vidéo de la fin du vingtième siècle, nous nous sommes allongés avec des lésions et des cicatrices, soumis à des actes de chirurgies et de thérapies, d’anatomie et de biologie, on nous a parlé de l’espace et de planètes, de satellites et de lunes, de comètes et de l’absence d’air, de la suffocation de l’existence. Il ne reste rien. Désertés par l’intelligence monochromatique, renversés par les ombres des continents, divisés par les douanes des mœurs spirituelles et le ministère des difficultés de communication étrangère ; nous étions débout comme des morts, nous étions silencieux comme l’hiver, le ciel était plein de Sukhois, l’illumination est venue de contre-mesures électroniques, des brouilleurs comme des plaisanteries au bout des ailes, les frères plus âgés étaient vieux comme des Antonovs, on nous bombardait avec une distance de sécurité, alors que nous restions debout comme un dieu éclaboussé par une histoire jamais racontée dans un corps qui n’existe pas sous une tête qui n’est pas porté par un corps avec une tête qui se révolte contre elle-même et contre son corps.

 

Text and Shot: Ömer Naci Jr.
Video Edit: Barbara Ch.
Sound: Druids, Twinsistermoon
Fütüristika! October, 2015

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someonePrint this page