(…)Pisim. Bitler kemiriyor beni. Bana bakınca kusuyor domuz yavruları. sarımtırak irinle kaplı derime pullarını sıvadı cüzzamın kabuk ve ölü dokuları. Ne ırmakların suyunu, ne de bulutların çiyini bilirim. Tıpkı bir gübrelikte olduğu gibi, maydanozgiller saplı kocaman bir mantar büyümekte ensemde. Biçimsiz bir döşeme eşyasının üzerine oturmuş durumda, dörtyüzyıldır oynatmadım kol ve bacaklarımı. Yere kök saldı ayaklarım ve iğrenç asalakların kaynaştığı, henüz bitkiden türememiş ve artık hayvan sayılmayacak bir tür canlı bitki oluşturuyorlar, göbeğime kadar. Bununla birlikte çalışıyor yüreğim. Ama cesetimin (vücut diyemiyorum) çürümesi ve çıkardığı kokular onu yeterince beslemeseydi, nasıl çarpabilirdi?(…)

Lautréamont – Maldoror’un Şarkıları, 4. Şarkı’dan
[Gece Yayınları Birinci Baskı, Nisan 1989. Çeviren: Özdemir İnce]

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someonePrint this page