Sokak

Kelimelerim tükeniyor cümlelerimin çıplaklığında.
Hiçbir kızgın adam girmemiştir henüz düşüme üstelik.
Gelmiş geçmiş Çelebi’dir sadece kıskanan seyyah olduğumdan
Yoğunluğumdadır katılaşmam uçuşların her bir zerresinde
Bir kül fümesidir arada kızıla çalan ab-ı aşkım

Ve hiçbir görmeyiş büyütür kaktüslerimi.
Gören göz değildir aslında kulakların kıskançlığında
Bir fantastik öyküdür kaybolan yazılarımda
Deyiştir değişen her kelimenin anlamsızlığında
Hiçbir söz anlamlı değilken her söz anlamıdır boyun borcu olan

Kaçışlara baki olan her bir ayaktır yerçekimini oluşturan üstelik
Çıkmaz sokakları var eden gözlerin çaresizliği gibi…
Ve her bir inanış bekleyiştir körü körüne olan sürüne sürüne yükselten.
Bir kukla oyununa çevrilirken çöplük tiyatrosu,
Orta oyunlar sergilenir düzenbaz çocuklara
Her ip eski her oyuncu çıplak.

*İllüstrasyon: Nida Kireççi

Gökhan Karahaner yazdı...
Bir sonbahar günü doğdu Kubilay, bir hafta Kubilay dendi ve bir haftanın sonunda aile büyüklerinin talepleri doğrultusunda Gökhan denmeye başlandı. Gökhan bunu öğrendiğinde bu ismi her kısa filminde, oyununda ve uzun metraj çalışmalarında kullandı. Kubilay artık bir hayal ve kurgu karakteriydi. Gökhan çocukluğunu her okul çıkışında kendisinin yazıp-yönettiği ve oynadığı filmlerle geçirirdi. Birçok işi denedikten sonra üniversite okudu, doyamadı bir üniversite daha okudu ki onda sıkıldı ve üçüncü sınıfta okul defterini kapattı. Şimdi bir yazı grubunda yazı işleriyle haşır neşir ve en kısa zamanda sonuçlarını almayı talep ediyor. Yazarın 18 adet yazısı bulunmakta.

Bu yazı, Futuristika! dergisinde 22 Haziran 2010 tarihinde, Kurgu bölümünde Nida Kireççi, şiir konuları altında yayımlanmıştır. Bu yazıyı RSS 2.0 ile takip edebilir, çıktısını alabilir, Facebook, Friendfeed, Twitter, Del.icio.us, StumbleUpon'da paylaşabilirsiniz.