Kıskanmak

Endülüs çağırıyor yanan topraklarıyla
Bir Çingene kızı yanan ayaklarını kaçırırken

Saçları çiziliyor bir ressamın gözlerinden
Ölüm kıskanıyor Azrail’e ferman gönderirken

Hayyam rubailerini tekerrür ediyor, Nefi’ye keza
Dede şarkılarını ölümle törpülemeden hemen önce

Lillith özgür bırakıyor ihtiraslarını şeytanlara yeniden
Havva yer yüzüne elmayı düşürmeden

Sokaklar kana, güller dikenlere bezeniyor
Oyunbaz çocuklar çamurlu ayaklarıyla eve girdiklerinde

Bulutların titiz düşleriyle, gök çöküyor
Ahmak gözyaşlarını göremeden

Ve kapanıyor bir kıskanılan perde daha
Tüm perdeler ağırlaştığında

*İllüstrasyon: Nida Kireççi

Gökhan Karahaner yazdı...
Bir sonbahar günü doğdu Kubilay, bir hafta Kubilay dendi ve bir haftanın sonunda aile büyüklerinin talepleri doğrultusunda Gökhan denmeye başlandı. Gökhan bunu öğrendiğinde bu ismi her kısa filminde, oyununda ve uzun metraj çalışmalarında kullandı. Kubilay artık bir hayal ve kurgu karakteriydi. Gökhan çocukluğunu her okul çıkışında kendisinin yazıp-yönettiği ve oynadığı filmlerle geçirirdi. Birçok işi denedikten sonra üniversite okudu, doyamadı bir üniversite daha okudu ki onda sıkıldı ve üçüncü sınıfta okul defterini kapattı. Şimdi bir yazı grubunda yazı işleriyle haşır neşir ve en kısa zamanda sonuçlarını almayı talep ediyor. Yazarın 18 adet yazısı bulunmakta.

Bu yazı, Futuristika! dergisinde 6 Temmuz 2010 tarihinde, Kurgu bölümünde Nida Kireççi, şiir konuları altında yayımlanmıştır. Bu yazıyı RSS 2.0 ile takip edebilir, çıktısını alabilir, Facebook, Friendfeed, Twitter, Del.icio.us, StumbleUpon'da paylaşabilirsiniz.