Konu: "öykü"

Azal Yahya, durgunluktan beslenen Johannes de Silentio’ya selamla, üç karakteri anlatan iç öyküyle geldi. Ankara’da bir kör, bir şöför ve gözleri kapanan, aklı buğulanan bir süvari…

-Beklemeye karar verdim. İntihar mektubu yazabileceğim biriyle tanışıncaya kadar bekledim. Tam yedi yıl… Kim olduğu, ne olduğu hiç önemli değildi. Yalnızca intihar mektubu yazabilecek kadar sevebileceğim biri olsun yeter.-

Sonra insanların yüz tikleri alışkanlık yapıyor. Biri gözünü kaldırıyor, biri dudağını. Karakteristikleri oluyor.

Eski bir Köşk dede yadigarı, içinde paha biçilemez antikalar, değeri ölçülemeyecek kitaplar ve atmaya kıyılamayan mobilyalarla dolu. Belediye ve rant kavgacılarının gözü tarihi köşk üzerinde. Bulunduğu muhitin en gözde yerinde konumlandırılmış hangi paşadan belki de sadrazamdan kaldığı ancak tapuda belli olacak cinsten.

Ben alıştım galiba her gün senin yanına gelip sohbet etmeye, belki de sadece konuşmaya.

Semih Yıldız’dan doğanın ve ağaçların yıkıcılığından tahrip olmuş bedenlere uzanan bir öykü.

“Ya anlatılanlarda gerçeklik payı varsa?”