Konu: "felsefe"

J G Ballard için, basında biyografisinden fazlasını yazıp, onu tanıdıklarını hisettirenler… J.G Ballard’ın öldüğünü dün öğrendik. Ballard doğrudan doğruya değil ama gizliden gizliye sinemayı ilgilendiren bir yazardı. Onun ölümüyle birlikte, beylik deyişle ‘bir devrin kapandığı’ hissine kapılmak bile mümkün. Ballard, soydaşı yazarlar olarak düşünülebilecek ve sinemanın son 20-30 yıldır konu ve fikir ödünç aldığı Philip K. Dick, William Gibson ve Asimov gibi yazarların belki de en ilginciydi. Doğrudan bir kurgu-bilim yazarı denemezdi ona, ama gelecekle ilgili fikirleri daima beklenmedik ve ilginçti. Teknolojinin marifetleri ve teknolojinin biçimlendireceği bir gelecek kadar, teknolojinin bugüne nasıl bulaştığı, nereden eklemlendiği ile de ilgilenmesi dikkat çekiciydi. [...]

James Graham Ballard, 19 Nisan’da, 79. yaşına hazırlandığı günlerde öte dünyaya geçti. Bilimkurgudan ötesine geçen yapıtlarıyla çok şey borçlu hissettiğimiz, belki de makineleşen dünyada düşüncelerimizi doğrulayan son insanlardan olan bu büyük yazarı unutmamak için, önümüzdeki birkaç gün boyunca, kendisini çeşitli yazı, görsel ve videolarla anacağız. JG Ballard’ın, günlük hayatta kimsenin farkında olmasa da modern zamanların sefilliğini en doğru yansıtan yazarlardan olduğunu hatırlayacağız.

JG Ballard, 2007 ilkbaharındaki bir röportajında anlatıyor, Futuristika olarak, derledik, topladık, kestik yapıştırdık, bir Ballard röportajıyla başlıyoruz.

Güzide Futuristika! yazarı Barış Safran, “Kaos ve Sinema” başlıklı yazı dizisinin ikinci bölümünde sinema ve şeytan ilişkisine yakından bakıyor. Darren Aronofsky’den (candır) Yehova Şahitlerine, John Milton’dan Al Pacino’ya doğru ters giden trende, Yezidilik ve Faust ile sinemadaki şeytanı ayrıntısında yakalıyoruz, “öyleyse kaos her şeydir…”

Bir süredir şiirleriyle haşır neşir olduğumuz Futuristika ailesinin yeni üyesi Barış Safran, “Kaos ve Sinema” başlıklı yazı dizisinin ilk bölümü olarak Truman Show filmini inceliyor. Yazar, sinema üzerinden çıktığımız yolculukta (ya da içinde kendimizi bulduğumuz türbülansta) bizi Hollywood semalarından Platon’un mağarasına indiriyor, Prometheus ateşiyle aydınlanan Paris sokaklarında düş ile gerçek arasındaki ince çizgiyi sorgulatıyor. Her arşivde yerini bulması gereken bir inceleme.

Sigmund Freud’un, oklu kirpi takıntısının peşine Amerika’ya yaptığı gezinin onda bıraktığı etki ile Türkiye’de son dönemde toplumsal bir cinnete yaklaşan halimiz arasında ne gibi bir ilişki olabilir? Bahçelerde tek tük karşınıza çıkmaya devam edecek kadar şanslı bir oklu kirpi görürseniz, ona dikkatle bakın, size Türkiye’yi anlatıyor.