Bölüm arşivi: Kurgu

“Ona, oturup sohbet ettiğimiz bu kıraathanenin kahvecisinin, müşterilerinin ve yaşadığımız dünyada geri kalan ne varsa hepsinin, sadece benim düşüncemde olduklarını söylediğimde, parmağıyla kendisini işaret ederek, ‘Ya ben?’ diye sormuştu.” İhsan Oktay Anar Param olaydı buralara gelirsem şerefsizdim. Kızılay’da basık ve izbe bir çaycıda bulduğumuz, şehrin en ucuz çayını yudumlayıp arasıra da o günlerde eline para geçmiş olan bir arkadaşın getirdiği simitlere yumulmayı başka bir şeye tercih edersem, bildiğiniz şerefsizim. Ama beraber yumulduğumuz kardeşlerimden birinin evlenmek için para biriktirmesi gerektiğini söylemesi ve İstanbul’a yollanması her şeyi değiştirdi. Okumak ve onun üzerine konuşmaktan mürekkep bir hayat kurgulayan zihnimin sırça köşküne, hayat, adeta [...]

Azal Yahya, durgunluktan beslenen Johannes de Silentio’ya selamla, üç karakteri anlatan iç öyküyle geldi. Ankara’da bir kör, bir şöför ve gözleri kapanan, aklı buğulanan bir süvari…

çocuk büyütmek için / kendisiyle asla vitgenştayn- / şopenauer tartışamayacak paralı tiplere / sosyal mevki kazandırmakla uğraşıyor

Tırnak törpüsünü sepete doğru fırlattı kadın. Törpü sepetteki karmaşaya önce diklemesine saplanır gibi olup karmaşanın içindeki yerini aldı sonra. Yeniden onu bulmak istediğinde bir süre aramak zorunda kalacağını geçirdi içinden. Gözleri yerdeki kirli paspasa takıldı ardından.

Hemen iyi bir psikolog bulmak için araştırmalarıma başladım. Sıradan biri değil, işini en iyi yapan kişiyi bulmalıydım. Bu sadece arkadaşımın değil, benim de sorunumdu. Ve onun kurtulması demek, benim de kurtulmam demekti.

Mektubunu aldım. Aradan çok uzun zaman geçti farkındayım (10 seneden fazla desem inanmazsın herhalde) Eskiden ne kadar güzel olduğunu hatırlıyorum.