Bölüm arşivi: Kurgu

Suskunluğa salarken susuz zamanlarımı, sulanır yüzümün kuraklığı

Henüz çocukken kapatıldığı çalışma kamplarından çıkan şair: Dan Pagis

Hayatı esas şimdi kavradığın belli. Hani ‘Ölmek istiyorum.’ dediğinde şımarıyorsun diyordum ya sana, sen de kızıyordun.

…Ve sevdalarımızdan ümidini kesen masumiyetimizin…

“Ona, oturup sohbet ettiğimiz bu kıraathanenin kahvecisinin, müşterilerinin ve yaşadığımız dünyada geri kalan ne varsa hepsinin, sadece benim düşüncemde olduklarını söylediğimde, parmağıyla kendisini işaret ederek, ‘Ya ben?’ diye sormuştu.” İhsan Oktay Anar Param olaydı buralara gelirsem şerefsizdim. Kızılay’da basık ve izbe bir çaycıda bulduğumuz, şehrin en ucuz çayını yudumlayıp arasıra da o günlerde eline para geçmiş olan bir arkadaşın getirdiği simitlere yumulmayı başka bir şeye tercih edersem, bildiğiniz şerefsizim. Ama beraber yumulduğumuz kardeşlerimden birinin evlenmek için para biriktirmesi gerektiğini söylemesi ve İstanbul’a yollanması her şeyi değiştirdi. Okumak ve onun üzerine konuşmaktan mürekkep bir hayat kurgulayan zihnimin sırça köşküne, hayat, adeta [...]

Azal Yahya, durgunluktan beslenen Johannes de Silentio’ya selamla, üç karakteri anlatan iç öyküyle geldi. Ankara’da bir kör, bir şöför ve gözleri kapanan, aklı buğulanan bir süvari…