2- Değişim

Kız, bir yaşındaki yüzünü aynen muhafaza etmekte. Aradan geçen yirmi küsür yılda surat ifadesi hiç değişmemiş. Bu yüzden hayatının herhangi bir döneminde tanıdığı herkes, onu rahatlıkla tanıyabilmekte ve her rastladığı “Bir insanın suratı hiç mi değişmez, hep aynı kalır mı?” demekte.

Çoğunlukla karşılaştığı insan bu alıştığı cümleyi kurduğu sırada, kız, nerden tanıştıklarını hatırlamaya çalışmakta…

Filmin kahramanı olan çocukla, dört beş yıldır görüşmemişler… İstiklal caddesinde karşılaştıkları o ana kadar kız, geçen beş yılda her şeyin değiştiğini, yaralarının kapandığını, yeniden başladığını, uyandığını, aydınlandığını düşünmüş… O karşılaştıkları anda, tam olarak o an değil de karşılaşma anının şoku geçtikten sonra, yani karşılaşmadan beş belki on dakika sonra, filmin kahramanı;

“Hiç değişmemişsin…”

der,

kız

“Evet…”

suratında şaşkın hatta tuhaf bir ifadeyle,

“Hiç değişmemişim…”

*Görsel: Nida Kireççi